Blogs II
Mijn eerste werkdag in de massagesalon
Een memorabele dag
Herrinner jij je eerste werkdag nog? De mijne vergeet ik nooit. Vooral niet mijn eerste en enige klant op die dag. Op 14 maart 2024 ging ik vol goede moed naar de massagesalon. Alsof het al niet spannend genoeg was, begon het na binnenkomst met het zoeken naar een ruimte waar ik me kon omkleden. Toen ik ontdekte dat de woon- en wachtkamer van de masseuses tegelijk dienstdeden als kleedruimte, voelde ik me onwennig. Maar ik dacht: "kom op, knop omzetten en omkleden." Soms is het enige wat je kunt doen als iets spannend en nieuw is: niet te veel nadenken, maar stappen zetten.
Geen opsmuk, alsjeblieft!!
Nadat ik me had omgekleed moesten er nog wat administratieve zaken afgehandeld worden op kantoor. Het werd mij meteen duidelijk dat het in deze wereld, in deze branche, kennelijk niet zozeer om de inhoud van een professionele massage gaat, maar om de buitenkant. Het maakt niet uit of die buitenkant nep is, en kennelijk met opsmuk verheerlijkt moet worden. Absoluut NIET mijn ding en al helemaal niet zoals ik ben en zoals ik geef: puur en mezelf. Ik sloeg ook steil achterover van verbazing toen de gastvrouw me in alle ernst vroeg of ik een pruik had? "Een pruik?!!, herhaalde ik. Ik was echt verbouwereerd! "Ja", antwoordde ze. Volgens de secretaresse vinden klanten dames met lang haar aantrekkelijker. Bovendien zouden verschillende collega's een pruik gebruiken tijdens het werk.
Mijn gedachten gingen razendsnel alle kanten op en ik wilde vragen: Waarvoor komen de klanten daadwerkelijk naar de salon toe? Voor een massage of voor het haar van de masseuse? Wat zegt de lengte van het haar over bekwaamheid? Dat je een pseudoniem gebruikt tot daaraantoe, maar een 'haarcircus' erbij, gaat mij te ver. In discussie gaan, leek me zinloos en bovendien was het mijn eerste werkdag. Ook dit speelde een rol. Maar ik wilde wel dicht bij mezelf blijven. Ik heb denkbeeldig naast de stoel gekotst, keek haar vervolgens recht aan, wees met mijn vingers naar mijn haar en zei: 'M. ces't moi! Graag of niet!'. Dat voelde goed. Dit ben ik. Bekwaam, zonder toneel en onnodige verkleedpartijen. Mijn grenzen waren toen al helder en zonder dat ik het wist, zette ik daarmee de basis voor hoe ik mijn vak wilde uitoefenen: zuiver, eerlijk, zonder toevoegingen die niet bij mij horen.
Met handen en voeten
Terug in de wachtkamer probeerde ik de opgebouwde spanning van me af te laten glijden. Met mijn collega praatte ik wat over koetjes en kalfjes. Tot ze vroeg hoe ik in het vak was gerold en hoe ik werk. Ik vertelde over mijn achtergrond bij de antroposofische instelling en over de voetreflexmassages die ik 's avonds aan onrustige bewoners gaf. "Wil je het ervaren?", vroeg ik. "Prima", zei ze. Ze ging liggen en ik legde haar voeten op mijn bovenbenen. Die dag was het rustig in de salon en er was tijd. Uitgebreid kon ik haar laten voelen hoe je iemand via de voeten in slaap kan masseren. En ze ging, vol overgave. Even voordat ze totaal ontspannen in slaap viel, legde ik haar wat technieken uit en vertelde ik over de basishouding bij het geven van de massages aan de bewoners in dit geval (maar eigenlijk is het universeel): als gever moet je intentie altijd zuiver zijn. Anders werkt een totale ontspanning gewoonweg niet. We voelen immers feilloos aan wanneer iemand zijn werk niet met passie doet, niet met aandacht. Mijn collega hoefde ik niet meer uit te leggen. Ze begreep wat ik bedoelde. Haar reactie verwarmde me. Ze zei: "jou klanten gaan echt genieten." Dit was precies het duwtje dat ik nodig had op die eerste werkdag in de salon.
Niet lang daarna volgde er een voorstelrondje, maar ik bleek niet de juiste match te zijn voor een massage. Het was namelijk een voor mij bekend persoon. Wel ja, dacht ik. We beginnen goed zo. Pfffff.
De eerste keer
Na de tweede voorstelrondje had ik wel een match. De klant had dus blijkbaar voor mij gekozen en dit kwam de secretaresse doorgeven. Ik weet nog hoe spannend ik het vond. Ik wist wel wat ik kon, maar met wie kreeg ik te maken? De man was niet spraakzaam, maar wel heel opmerkzaam. "Het is je eerste werkdag, begreep ik". Alhoewel de opmerking iets warm en zorgzaam had, was mijn reactie hierop een korte "ja". Deels door de zenuwen, maar ook bedoeld om te laten blijken dat ik geen 'kletsmassages' aanbied.
Meneer kende blijkbaar het doucheprotocol en ik gaf hem hiervoor de tijd en de ruimte. Ondertussen had ik me al uitgekleed, maar ik had mijn slipje aangehouden. Ik aarzelde en vroeg me af: was helemaal naakt nodig? Het werd een massage op bed, dat was ook even schakelen voor mij. Ik ervoer drempelvrees en bleef treuzelen.
"Houd je slipje maar aan"
Daar kwam hij, schoon gedoucht naar het bed toegelopen. Nog voordat hij op zijn zijn buik
ging liggen zei hij: “houd je slipje maar aan”. Oh, wat scherp van hem, dacht ik. Ik was ff verrast! Zijn zo eenvoudig lijkende opmerking liet
alle spanning van me afglijden. Het voelde bevrijdend. Ik was te verbouwereerd om hem met
woorden te bedanken, of op zijn minst te complimenteren met zijn empathie. Maar wat zijn
woorden zowel psychisch als energetisch met me deden, heeft hij ongetwijfeld gemerkt in mijn massage. Ik kon me volledig concentreren op mijn vak en in verbinding geven.
Na deze belevenis, voor hem en voor mij, heb ik deze klant nog twee keer mogen masseren,
waarvan de laatste keer zelfs twee uur duurde. Dat was fijn. Want zo had ik alle tijd van de
wereld om hem helemaal in de watten te leggen. Na zijn ontlading kreeg hij nog een
uitgebreide gezichtsmassage. Hij zakte in totale ontspanning weg onder mijn handen en
lichaam. En dat is precies wat klanten willen en nodig hebben. Gewoon even niets. Niets dan
het lichaam. Geen werk, geen deadlines, geen druk. Deze klant kwam zo af en toe naar de
salon. De afstand tot de randstad speelde een rol en bovendien had hij naar eigen zeggen
een veeleisende (deels internationale) baan. Het bracht hem op veel plekken in de wereld.
Op den duur gingen onze gesprekken voor een deel over zijn reiservaringen en specifieke
plekken die hij bezocht. Soms, als een vergadering plotseling uitviel, kon hij een moment
ontglippen. Dan boekte hij een massage in de salon. Bij mij.
Lang heb ik niet in deze salon gewerkt. De dynamiek tussen collega’s trok me leeg, en
uiteindelijk zorgde het leven zelf ervoor dat mijn tijd daar eindigde. Ik ben er niet rouwig om.
Ik kijk met waardering terug op wat ik daar heb geleerd, en met dankbaarheid op die eerste
afspraak die me liet voelen hoe belangrijk emotionele veiligheid is in dit vak. Voor mij als
masseuse én voor de klant.
Dank je wel voor mij zien
Zo kreeg mijn eerste werkdag in de salon een gouden randje, met deze eerste klant in mijn
geheugen gegrift. Zijn opmerkzaamheid. Zijn heerlijke lijf met gevormde spieren om te masseren, zijn fantastische torso, zijn heerlijke geur, zijn fijne energie én het extra geld dat hij me toestopte als hij al aangekleed was. Een man met een arendsoog. Weet je, contact zit in de kleine dingen als je ze opmerkt. Voelen we niet allemaal wat er van binnen met je gebeurt als iemand niet oppervlakkig naar je kijkt, maar jou daadwerkelijk ziet? Zelfs als jij de
gever bent? De professional? Ik zal hem nooit vergeten en kijk met warmte terug op de massages die ik aan hem heb gegeven en de energie die vrij kon stromen omdat er vertrouwen was. Wederzijds.
En wie weet, leest hij dit blog in herkenning. En als dat zo is dan wil ik graag iets zeggen:
Dankjewel! Voor je aandacht, je empathie, je respect. Voor het zien van wat ik niet uitsprak🫶🏾🫂💝.
Wie weet stuurt hij mij ooit een berichtje om een afspraak bij mij te maken. Dan kan ik hem ontvangen geheel in mijn eigen sfeer en energie en hem een magische Reis laten beleven.
Warm, zuiver en volledig in verbinding, zoals ik graag al mijn klanten masseer.
Liefs ❤️.